script src="https://kit.fontawesome.com/a076d05399.js">s
Bij het opruimen van de kast vond ik de dyslexieverklaring van mijn oudste zoon. Hij was op de basisschool altijd al een trage lezer, maar scoorde te “goed” op de DMT (losse woordjes lezen) om in aanmerking te komen voor een dyslexieonderzoek. In de brugklas kwam hij eindelijk (zo zag ik het in die tijd) wél in aanmerking voor dit onderzoek.

Tijdens het doorlezen van deze verklaring las ik de volgende zin: vanwege de handicap zal hij baat hebben bij verlenging van examentijd…. Ik stopte abrupt met lezen, het woord “handicap” schoot mij in het verkeerde keelgat! Dit onderzoek en het bijbehorende verslag dateren uit 2014. Hopelijk komt in deze tijd het woord handicap niet meer voor in een dyslexieverklaring, maar helemaal zeker weten doe ik het niet.

Met frisse tegenzin heb ik het bijbehorende verslag doorgelezen. Hierin las ik o.a. dat er een disharmonisch intelligentieprofiel is. Dit betekent dat er een verschil is tussen de verbale en performale intelligentie. Het performale IQ houdt vooral verband met praktische, oplossende vaardigheden en het omgaan met visueel aangeboden informatie (dat wat je ziet).

Met mijn kennis van nu, verbaast met dit helemaal niets. Terug in 2014 had ik al wel in de gaten dat er iets anders aan de hand was met mijn zoon. Hij was wel een trage lezer met een wat trage verwerkingssnelheid, maar de stempel dyslexie paste niet bij hem. Ik ben op verder onderzoek uitgegaan en heb me in die tijd daarna helemaal verdiept in het beelddenken. Van daaruit kwam ik ook terecht bij de invloed van een slechte oogsamenwerking op het lezen. Niet lang daarna heb ik de opleiding voor visueel screener en trainer gevolgd. En wat bleek, de ogen van mijn oudste werkten niet goed samen.
Alles viel op z’n plek! Mijn zoon is visueel ingesteld (in de volksmond een beelddenker) en zijn ogen werkten niet goed samen. Deze symptomen lijken veel op dyslexie, maar hebben een hele andere aanpak nodig dan de standaard dyslexiebegeleiding. Niet blijven doen wat voorheen ook al niet werkte (alleen maar blijven lezen), maar aan de slag met de achterliggende oorzaak!

Inmiddels begeleid ik in mijn praktijk kinderen waarbij vermoedens van dyslexie zijn en kinderen met een dyslexieverklaring. Dit zijn kinderen met ouders die niet de standaard procedure volgen, maar die ook het gevoel hebben dat er iets anders aan de hand is met hun kind. Fijn dat deze “eigenwijze” ouders er zijn, ouders die niet jarenlang wachten tot hun kind eindelijk die dyslexieverklaring krijgt. En ondertussen zien dat hun kind met steeds meer tegenzin naar school gaat en steeds minder zelfvertrouwen krijgt.

Tijdens de “Dyslexiebegeleiding op mijn manier” kijk ik naar het kind. Wat heeft dít kind nodig om wél tot lezen te komen? Hiervoor kijk ik eerst naar de onderliggende oorzaak en van daaruit gaan we aan de slag.
Wil je meer hierover weten? Neem dan gerust contact met mij op, ik vertel je er graag meer over.